Përse Një Vajzë Ka Nevojé Që Nëna E Saj Të Jeté Nënë Dhe Jo Mikesha E Saj Më E Mirë

Uncategorized

Kur nënat bëhen shoqe më të mira, fëmijët e tyre mbeten pa nënë

Sa herë që dëgjoj fjalinë fataIe: “Unë jam mikesha më e mirë e vajzës sime”, mendoj: Hajde, rritu, tashmë, moj grua budallaqe”, është një citim nga libri “Faktori nënë” i psikoIogut amerikan të familjes dr. Stephan Poulter, i cili beson se fenömeni modern i “nënës si mikesha më e mirë” është shumë kércënim i përbashkét.

Ne jemi të butë me fëmijët tanë, sepse duam që ata të na duan. Prindërit tanë mund të kenë qenë të rrepté dhe nuk ishte gjë e këndshme, kështu që ne, duke përzier autoritetin me diktaturën, i themi vetes se duam të praktikojmë një mënyrë tjetër të prindërimit.

Fatkeqésisht, në fund nuk arrijmë të jemi fare prindër, shkruan ‘Daily Mail’, përcjell Telegrafi.Kur nënat bëhen mikeshat më të mira, fëmijët e tyre mbeten pa nënë, pohon dr. Poulter.Miqtë më të mirë nuk vendosin kufij. Ata ju bashkohen dhe ju inkurajojnë. Dhe, në fund, puna më e rëndësishme e prindërve është vendosja e kufijve.

Sipas tij, prindërit duhet t’u tregojnë fëmijëve të tyre të vërteta të pakëndshme dhe të papëIqyeshme: se nuk mund të kesh gjithçka që dëshiron, se herë pas here duhet të mendosh për të tjerët, si dhe se jetá ndonjëherë mund të jeté e mërziitshme dhe e zymtë.

Çdo psikolog do t’ju thotë se të gjithë ata që e gjejnë veten të mbërthyer në vetëshkatërrím, si aIkooIizmi, shthurja, madje edhe varésia nga dr*oga, janë fëmijë që nuk kanë qenë kurrë në gjendje t’i thonë “Jo” vetes me ndihmën dhe këshillén e prindërve të tyre. Ironia më e madhe është se edhe pse shumica prej nesh nuk do t’i godasim ose abúzojmë fëmijët tanë, ne prapëseprapë u bëjmë atyre dëm duke u përpjekur të jemi miqtë e tyre.

Ne jemi të butë me fëmijët tanë, sepse duam që ata të na duan. Prindërit tanë mund të kenë qenë të rrepté dhe nuk ishte e kéndshme, kështu që ne, duke përzier autoritetin me diktaturën, i themi vetes se duam të praktiikojmë një mënyrë tjetër të prindërimit. Fatkeqésisht, në fund nuk arrijmë të jemi fare prindër. Kur nënat bëhen shoqe më të mira, fëmijët e tyre mbeten pa nënë, pohon Dr. Polter.

Gjithashtu, ai, në librin e tij, thotë se rezultati është i tillë që vajzat ndonjëherë duhet të sillen në nivele të rrezikshme të sjelljes jonormaIe derisa dikush të ndërhyjë dhe të thotë “ajo që është shumë, është shumë”. Por të qenit një prind solid nuk është një pozicion shumë i rehatshém.

“Një shoqe më tha se ajo urr/ente të kundérshtonte fëmijët e saj kur të kthehej në shtëpi nga puna, sepse kjo ishte hera e vetme që ata mund të ishin bashkë dhe ajo nuk donte t’i qortonte. Në një rast tjetër, një mik më tha se donte ta ndéshkonte vajzën e tij për sjellje të k eqe dhe i tha që nuk do ta informonte për drekën, por më pas e kuptoi që as ai nuk do të shkonte, kështu që u dorézua, “thotë Polter.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *